तो: तु कोण आहेस? तु ना … तु हवा आहेस … नाही नाही, म्हणजे तु ना, मला हवी आहेस?
ती : मी हवा आहे?
तो : नाही .. तु हवी आहेस …
ती : काय … मी , मी हवी आहेस? कुणाला .. तुला
तो : तत् पप् .. घाबरत .. म्हणजे तू हवा आहेस .. i mean तू हवे सारखी आहेस ..माझ्या साठी .. म्हणून मला हवी आहेस ..
ती : डोळे वटारून … काय मी हवे सारखी आहे ? हवा कि हवी आहे?
तो : (अजून घाबरत घाबरत … ) दोन्ही दोन्ही ..
ती : म्हणजे… नीट सांग .. हवा कि हवी ..
तो : म्हणजे … तु ना … तु ना .. हवा आहेसं.
ती : काय .. ?
तो : म्हणजे .. तू ना नुसती असतेस … म्हणजे आहेस .. सगळीकडे, माझ्या विचारात, अवती भोवती .. पण दिसतंच नाहिस ना
ती : म्हणजे मी हवा आहे
तो : अमं हं .. हो हो .. नाही .. म्हणजे हो .. हवी आहे
ती : नाही? म्हणजे हो ? हो की नाही ..
तो : नाही नाही, तसं नाही .. म्हणजे हो ..
ती : काय? हो म्हणजे नाही???
तो : ना..ही .. तसं नाही .. म्हणजे तू हवा आहेस आणी हवी आहेस .. हं हो .. हा , हो हे बरोबर आहे.
ती : काय बरोबर आहे
तो : तू बरोबर आहेस हे बरोबर आहे
ती : अरे काय बरोबर आहे?
तो: तू हवा आहेस. नाही तू हवी आहेस
ती : मी हवी आहे???
तो: म्हणजे — तु हवेसारखी आहेस.. आणी म्हणून मला हवी आहेस .. हे बरोबर आहे
ती : आत्ता कळलं .. हा .. हो रे माझ्या राजा
तो: हो …
ती : आणी तू बरोबर आहेस .. हेच बरोबर आहे .. चूक.. चूकत असेल तरीही..
तो: चूक नाही .. अचूक हेरलंयस तू मला …
ती : humm
तो: हवेसारखीच असतेस तू माझ्या बरोबर … सतत .. दिसली नाहीस तरी … जाणाऱ्या क्षणातून प्रत्येक श्वासापरी येणाऱ्या क्षणात खेचून आणतेस .. तू मला
ती: बर बरं. आता जास्त फुगवू नकोस .. आणी फुगू पण नकोस .. नाही तर भ्रमाचा भोपळा फुटेल … आणी जागा झाला कि म्हणशील तू ना .. तू ना .. रक्त आहेस …. सतत माझ्या ह्रुदयात असते म्हणून
2 comments:
कथा: तिच्या नजरेतून...
आज तो पुन्हा समोर आला. नेहमीसारखाच गोंधळलेला, शर्टाची बाही सारखी वर-खाली करणारा आणि शब्दांची जुळवाजुळव करणारा. मला माहित होतं, आज काहीतरी विशेष घडणार आहे.
मी शांत उभी होते, पण आतून मात्र माझीही अवस्था काही वेगळी नव्हती.
तो : "तू कोण आहेस? तू ना … तू हवा आहेस … नाही नाही, म्हणजे तू ना, मला हवी आहेस?"
मला हसू आलं. इतकं कठीण असतं का गड्या हे सांगणं? मी मुद्दाम त्याला थोडं त्रास द्यायचं ठरवलं. मी विचारलं, "मी हवा आहे?"
बिचारा पार चक्रावून गेला! तो 'हवा' आणि 'हवी' मध्ये इतका अडकला की मला वाटलं आता हा नक्कीच पडतो की काय. पण त्याच्या त्या घाबरलेल्या डोळ्यांत माझ्याबद्दल जे प्रेम दिसत होतं, ते कोणत्याही शब्दांपेक्षा जास्त स्पष्ट होतं.
जेव्हा तो म्हणाला, "तू हवेसारखी आहेस... माझ्यासाठी... म्हणून मला हवी आहेस," तेव्हा मात्र काळजाचा ठोका चुकला. किती सुंदर उपमा होती ही! हवा दिसत नाही, पण तिच्याशिवाय जगता येत नाही. त्याने नकळतपणे माझं अस्तित्व त्याच्या श्वासाशी जोडून टाकलं होतं.
मी त्याला अजून थोडं छळलं, तो अजूनच गोंधळला. "तू बरोबर आहेस हे बरोबर आहे," हे त्याचं वाक्य ऐकून मला वाटलं, बास झालं आता! या माणसाला सावरणं आता गरजेचं आहे.
मी प्रेमाने म्हटलं, "आत्ता कळलं.. हा.. हो रे माझ्या राजा!"
त्याच्या चेहऱ्यावर जे समाधान आणि जो आनंद पसरला, तो पाहण्यासारखा होता. तो पुढे भावूक होऊन बोलायला लागला की मी त्याच्या प्रत्येक श्वासात कशी आहे... पण मला भीती वाटली, जर हे असंच चालू राहिलं तर मी रडून टाकेन. म्हणून मग मी नेहमीप्रमाणे थोडा मिश्किलपणा केला आणि त्याला म्हटलं, "जास्त फुगवू नकोस आणि फुगू पण नकोस!"
तो हसून गप्प झाला.
तो आजही तसाच वेडा आहे. शब्दांत अडकणारा, पण भावनेने एकदम स्पष्ट. त्याला कदाचित वाटतं की तो मला जिंकण्याचा प्रयत्न करतोय, पण त्याला कुठे माहितीय की मी खूप आधीच त्याची झालेय!
===
लग्नानंतर: 'हवा' अजूनही तीच आहे!
लग्नाला पाच वर्ष झाली होती. आज रविवारची सकाळ. तो आरामात पेपर वाचत बसला होता आणि ती स्वयंपाकघरातून धावपळ करत होती.
तो: (पेपरवरून मान वर करत) "अगं ऐकलंस का? आज चहामध्ये साखर थोडी कमीच 'हवी' आहे मला..."
ती: (हातात उलथणं घेऊन बाहेर येत) "हो का? आणि काल रात्री तर म्हणत होतात की आयुष्यात गोडवा 'हवा' आहे... आता लगेच बदललात?"
तो: (मिश्किलपणे हसत) "नाही गं, आयुष्यातला गोडवा तू आहेस ना, मग चहात कशाला हवी जास्तीची साखर?"
ती: (डोळे वटारून) "हा... आता जास्त मस्का लावू नका. लग्न व्हायच्या आधी 'हवा' आणि 'हवी' वरून जो गोंधळ घातला होता ना, तो अजून विसरले नाहीये मी!"
तो: (तिचा हात पकडत ओढतो आणि तिला सोफ्यावर बसवतो) "अगं, तेव्हा मी खरं सांगत होतो. तू आजही तशीच आहेस. तेव्हा तू माझ्या 'विचारात' होतीस, आता तू माझ्या 'खर्चात' आहेस... म्हणजे माझ्या आयुष्यात आहेस!"
ती: "काय? खर्चात? थांबा आता... आज जेवणात तुम्हाला फक्त 'हवा'च मिळणार आहे. दुसरं काहीही मिळणार नाही!"
तो: (घाबरल्यासारखं करत) "अरे बापरे! पुन्हा तेच? नको नको... तू 'हवी' आहेस आणि सोबत गरम पोळ्याही हव्यात. बरं, आठवतंय तुला? तू म्हणाली होतीस, 'रक्त आहेस' म्हणून?"
ती: "हो, कारण तुम्ही माझं डोकं खाऊन माझं रक्त पिणार आहात हे मला तेव्हाच कळलं होतं!"
तो: "बघ... मी म्हटलं होतं ना, तू अचूक हेरलंयस मला. आता जा, पटकन चहा घेऊन ये. तू समोर असली की मला ऑक्सिजन मिळाल्यासारखं वाटतं."
ती: (जाताना हसून म्हणते) "ऑक्सिजन की कार्बन डायऑक्साइड? नीट सांगा... पुन्हा शब्दांचा फुगा फुटायला नको!"
तो: "काहीही असो... तू 'हवी' आहेस, हेच 'बरोबर' आहे!"
दोघांच्याही आयुष्यात आता 'हवा' आणि 'हवी' हे शब्द फक्त संवादाचे माध्यम उरले नव्हते, तर ते त्यांच्या नात्याचा श्वास बनले होते.
तो: (ओल्या हातांकडे बघत, सावरून घेण्याच्या प्रयत्नात) "बघ... तू ना... अगदी या पाण्यासारखी आहेस! शीतल, निर्मळ... आणि माझ्या आयुष्यात अशीच वाहणारी..."
ती: (कपाळावर आठी घालून) "वाहणारी? म्हणजे एका जागी टिकणारी नाही? आज इथे तर उद्या तिथे?"
तो: (जीभ चावत, स्वतःलाच पुटपुटतो) "अरे देवा, हा तर लोचा झाला... पाणी तर सांडून जातं, वाहून जातं... नको नको, पाणी नको!"
ती: "काय झालं? आता पाणी का नको?"
तो: "नाही... पाणी सांडलं की डाग पडतात, फरशी निसरडी होते... तू नकोच पाण्यासारखी! तू हवाच बरी आहेस... म्हणजे तू हवीच आहेस! हवा कधी सांडत नाही ना..."
ती: (हसून) "हो, पण वावटळ आली की घरं उडवून नेते, हे माहितीय ना?"
तो: (हबकून) "बापरे! म्हणजे तू वावटळ होणार? नको गं बाई... तू फक्त 'हवी' आहेस एवढंच खरं. बाकी ही 'हवा-पाणी'ची गणितं मला नाही जमणार!"
===
स्किटचे नाव: 'हवा' की 'हवी'? (A Visual Take)
(प्रसंग: एक मुलगा हातात एक साधं गुलाबाचं फूल घेऊन आरशासमोर उभा आहे. तो प्रचंड घाबरलेला आहे. त्याची होणारी बायको/मैत्रीण लांबून हे सगळं बघतेय.)
ॲक्शन १: तो आरशासमोर स्वतःशीच प्रॅक्टिस करतोय. घाम पुसत, पाणी पिऊन...
तो: (स्वतःला) "तुझे डोळे... नाही... तुझे केस... छे! तू... तू ना... हवा आहेस!"
(ती मागे येऊन उभी राहते, त्याला दिसत नाही.)
ॲक्शन २: ती अचानक त्याच्या खांद्यावर हात ठेवते. तो जोरात दचकतो आणि हातातलं फूल खाली पडतं.
ती: "हवा? म्हणजे मी काय गॅस आहे? की वावटळ?"
तो: (शब्दांची जुळवाजुळव करत) "नाही गं... म्हणजे तू... हवी आहेस... पण तू हवा पण आहेस..."
ती: (एक पाऊल पुढे टाकत, दरडावून) "नीट बोल. हवा की हवी? कन्फ्युज करू नकोस."
ॲक्शन ३: (Physical Comedy)
तो घाबरून मागे सरकतो आणि टेबलाला धडकतो. टेबलावरची पाण्याची बाटली सांडते.
तो: "बघ... हे बघ पाणी सांडलं ना? तशी तू आहेस... म्हणजे पाणी नाही... तू हवा आहेस. म्हणजे तू सगळीकडे आहेस पण दिसत नाहीस... आणि म्हणून मला हवी आहेस!"
ॲक्शन ४: ती हसायला लागते. त्याचा हात पकडून त्याला शांत करते.
ती: "अरे बाबा, इतकं काय घाबरतोयस? हवा आहेस की हवी आहेस, हे सांगायला पूर्ण डिक्शनरी संपवणार आहेस का?"
तो: (आता थोडा रिलॅक्स होतो, तिचा हात हातात घेतो) "सांगायचं हेच होतं की... तू श्वासासारखी आहेस. दिसली नाहीस तरी तुझ्याशिवाय जगणं कठीण आहे."
ॲक्शन ५: (The Twist/Punchline)
ती: "वाह! भारीच की. पण हे बघ, जर मी 'हवा' आहे, तर जास्तीचा 'कार्बन डायऑक्साइड' बाहेर सोडू नकोस, नाहीतर माझा पारा चढेल!"
(दोघेही हसतात. तो तिला मिठी मारणार इतक्यात ती त्याला थांबवते.)
ती: "आणि हो... तू 'हवा' म्हटल्यामुळे मला वाटलं होतं तू म्हणशील की मी 'रक्त' आहे... सारखं तुझ्या डोक्यात जाते म्हणून!"
Post a Comment