निसर्गरम्य

स्थितप्रज्ञ डोंगरावरची घनदाट वनराई
त्यावर अंथरली अंबराची निळाई 
नितळ पाण्याची अवखळ खळखळ
संथावून गेली संतत विचारांची खळबळ
चला करु या आता निवांत गाईगाई

 

साद

कंटाळून घालतो आता शेवटचा वाद,
नको पुनःपुन्हा तेच संवाद
तुझ्या मिठीनेच,  झाले जीवन माझे  बरबाद
पर्वा नाही जरी समाजास वाटला हा घोर प्रमाद  
निघालो मी, निघ तू, राहू दोघेही आबाद
नव्याने जगण्यास, जीवनच घालतेय आपल्याला  साद

साद

कळवळून घालतोय प्रिये तुला साद
विसरून सगळे वाद
चल, नव्याने करूया संवाद
पाठीशी घाल सगळे प्रमाद
होण्याआधीच सगळं बरबाद
तुझ्या मिठीतच आहे,
माझं जीवन आबाद

नेत्र वैद्यास (to all eye doctors & teachers)

नेत्र वैद्यास (to all eye doctors & teachers)
==============
दिलीस तू नवी दृष्टी
नव्याने भासवली तू हि शृष्टी
कल्पना विश्वापरी भासते
खरे विश्वहि  माझे
कळेचना फेडू  कसे काय,
ऋण हे  तुझे?

साद

साद
=====================
शब्दातून राहिल्या भावना अव्यक्त
संवादासाठी काढले मग हे चित्र
अबोल चित्रदेखील ठरलेच मुके
साकारण्यास विश्व हे माझे
(कल्पना) विश्वात या, तू येशील का?

======================

साद 

======================

शब्दातून राहिल्या भावना अव्यक्त 

संवादासाठी काढले मग हे चित्र 

अबोल चित्रहि पडले इतुके मुके 

तुझ्याविना भासते खरे विश्वही फिके  

आता तरी,  तू येशील का?

=======================

निशब्द

शब्द गेले सगळे सुट्टीवर,
नुसते विचार, करतील तरी काय काम
पहाटेच्या चहाचे आता, चुकवू कसे मी दाम ?

कोड्यातली क्लृप्ती

शरीराची आसक्ती,
त्यांतून नियमांची सक्ती,
त्याहून वरताण, मनातली भक्ती,
करण्यास यावर मात, ज्यासी माहिती युक्ती
त्यासी कळेल हि उक्ती

बळी

एकाच्या आनंदासाठी, दुसऱ्याचा का जावा बळी?
बचैन करे मज असल्या विचारांची साखळी
दमलो विनवून निर्दयी समाजास वेळोवेळी
पोटतिडकीने शेवटीची फोडली मी किंचाळी

मुलभुत गरजा

मुलभुत गरजा - अन्न, वस्त्र िनवारा
वाढतात, वाढवाव्या तेवढ्या गरजा
उगाच, वाढतो निवाऱ्यात मग पसारा 
पसाऱ्याऐवजी  गरजांनाच थोडं आवारा 
अन घराला वस्तुंऐवजी सौजंन्याने सजवा 

जबाबदारी

थंडगार कॉफी किंवा वाफाळणारा चहा
कल्पनेनेच जीव माझा गलबले
सुटले चवीचे सगळेच चोचले
जबाबदारीत नव्या जीवन आता गुंतले

डोईजड

नसत्या आठवणींचं ओझं
करतं डोक्याचं भजं
मत हेच माझं
काय म्हणणं आहे तुझं 

कोजागिरीची भेट

दुध उकळता भांडे जसे करपले
प्रेमात तुझ्या तसे मन माझे खरचटले
जसे जसे आयुष्य भविष्यात भरकटले
सहवासाविना तुझ्या,
तुझ्या आठवणींची झाली शुल्लक टरफले
तरी सुद्धा तुझ्याविना माझ्या जीवनात,
माझे मन पुन्हा कधीच नाही करमले

बदल

होऊद्या नव्याची सवय सावकाश
लागला जरी प्रदीर्घ अवकाश
तोडा जुनकट पाश
होण्याआधीच सर्वनाश 

यादृच्छिक प्रश्न

शेर ने जब से चखा गरम खून, हो गया हे वो बेकरार
संस्कृती कि दिवार क्यो करती है उसको बेकार?
तोडेके दिखावे कि ये दिवार,
क्या उभरेगा उसका असली किरदार?

गांडूळाची गम्मत

शब्दांची करून रचना विचित्र
रंगवी डोळ्यासमोर काल्पनिक चित्र
विचारांच्या गांडूळाचे अजीबच आहे तंत्र
मेंदूवरच्या वळ्यांमध्ये वळवळून 
लिहवी माझ्याकडून facebook वर पत्र

निराशा

होत्या अनेक अपेक्षा
केली अफाट प्रतीक्षा
पदरी पडली फक्त उपेक्षा
हे आयुष्या, का एवढी परीक्षा?

गोची

जीवन म्हणजे निव्वळ रस्सीखेच
माणसं नवीन डावपेच तेच
सगळेच करती खेचाखेच
सुटेलच कसा हा पेच
 

विरह

लिहायचं असलं तुझ्यासाठी
फिरतात गरागरा चक्रं बुद्धीची
बंद झाकण हृदयाचे उघडते खाडकन, भावनांच्या उद्रेकाने
विचारांच्या बांधानेहि थांबत नाही, प्रेमाचा पाऊस
भर उन्हाळ्यातही मग गडगडतात विजा
अन क्षणिक विरहहि भासतो जणू निरंतर सजा
तुझ्याविना खरोखरच नाही कशातच मजा

हो कि नाही ?

नाही म्हणणं  सोपं नसतं
कधी कधी नाही म्हणता येत नाही
म्हणून हो म्हणणं  देखील अवघड असतं
हो हो म्हणता म्हणता,
नाही म्हणणं अधिक अवघड होऊन बसतं
नाही नाही म्हणता म्हणता,
हो म्हणणं  मात्र सोपं असतं
हो नाहीच्या द्वंद्वात,
मनाची कुचंबणा होऊ द्यायची नाही
काय करावं, कळतंय पण वळत नाही

Plan A किंवा Affair?

आयुष्यभराचा  असावा असा एकतरी मित्र 

रंगवलेली स्वप्नातली ती चित्र 

सहज साकारेल तो न होता गलीगात्र 

शोधते मी त्याला सर्वत्र