ए गालिब चाहे कर ले शेरो शायरी
चाहे तेरे दिल के टुकड़े हजार
या तेरा दिल जानम के लिये बेकरार
तेरी शेरो शायरी सब बेकार
भुखे दोस्तों ने की है दरकार
खत्म कर ये कंजूसी और मक्कारी
अब तो पार्टी की है जिम्मेदारी तुम्हारी
खुश हैं हम, चाहे खिलाओ सब्जी-तरकारी
या हो गरमा-गरम 'झुकणा और भाकरी'
तिरप्या परातीत टाकली मोहरी
काही जाड, काही बारीक, पण होती एक बेरकी
धावली ती जोरात,
अपूरी पडली तिला परात
बाकी पसरल्या ईकडे तिकडे स्वयंपाक घरात
म्हणू लागल्या सगळं मुसळ केरात
बेरकिने हेरली सायकल दारात
थेट परतली शेतात
शेतकऱ्यांशी करून संगनमत
सगळ्यांनाच वाटली मोहरीची खरात
पुढल्या वर्षीच्या हंगामात
इंद्रियांचेच सगळे चोचले,
कुणाचे चोचले कधी कसे कुणास बोचले;
तोडीत लचके, बनूनी लांडगे,
लागले लगेच हिणवू, बनूनी कोल्हे
होणार नक्की अधोगती, दाखवू लागले भीती. ॥१॥
जेथे खुंटते मती,
तिथे सुरू होते प्रीती;
प्रीतीची होताच प्रचिती,
नाहीशी होते अस्तित्वाची भीती ॥२॥
बागूलबुवा नैतिकतेचा, वाजविता होई फजिती,
गंमत सगळी, सगळीच माती,
होते जेव्हा अनुभूती;
जो येतो, तो जातो
तरी म्हणतो ठोकूनी छाती,
"माझीच चोख नीती, मीच घडवेन क्रांती!"
होईल आता इथेच उत्क्रांती ॥३॥
नको क्रांती, नको उत्क्रांती; हवी फक्त शरणागती
निरुपयोगी ठरेल, केली जरी ब्रह्मांड भ्रमंती,
विरली सगळीच भ्रांती, हरी नामातच अखंड शांती॥४॥
किती मोठा तिचा जिव्हाळा
एवढा छान रचला तिने हा सोहळा
मर्यांदेचा मी पुतळा
क्षणार्थात पडलो दुबळा
जिव्हाळ्याचा सोहळाच मुळी होता सापळा
पांडूरंगाचे भक्त तुम्ही
काय पावसाळा, काय उन्हाळा
रंग शोभूनी दिसतो जरी काळा
आवडता रंग तुमचा निळा
नको आपणास काजळाचा ठिपका
नको आपणास आधार कार्ड
ओळख त्यास पटली केव्हाच आपली
नाहीतर बदडला असता बेदम होईस्तोवर काळा निळा
तुमच्या अंगी नाना कळा
कुठे शिकला शाळा
गुरूंजींनी मारला शाळेलाच टाळा
उन्हाळ्याच्या सोसता खुशाल झळा
आधार कार्डवर नकोच चाळा
पावसाळ्यात करता जनजागृती
वदवूनीः पाणी गाळा, नारु टाळा
केल्या आपण किती कृल्प्त्या नी कुरापाती
खर्चं करुन झाली कमी खाती
जमा खुप अक्कलखाती
दगडी लेण्यां बघतानाच्या
तुझ्या नी माझ्या स्मृती
चिरकालासाठी कोरल्या थेट ह्रदयावरती
दुध उकळता भांडे जसे करपले
दृश्य असावं असं कि बघतच रहावं
सोमरस असो व अमृततुल्य
प्रत्येकाची असते विशिष्ट गोष्ट
त्यात कुणीतरी असतं खाष्ट
कुणी खायला असतं तयार अन्न उष्ट
त्याला देतात प्रोत्साहन, हेच सगळ्यात चविष्ट
कुणाचे जुळतात संबंध घनिष्ट
तर काहींचे उडतात खटके, मुळातच ते नतद्रष्ट
गोष्टीतल्या सगळ्या पात्रात, गोष्ट सांगणारा सगळ्यात विशिष्ट
तो म्हणतो मीच करतो सगळ्यात जास्तं कष्ट
मलाच पोसा, मला व्हायचंय अजून धष्टपुष्ट
