मिथ्या

इंद्रियांचेच सगळे चोचले,

कुणाचे चोचले कधी कसे कुणास बोचले;

तोडीत लचके, बनूनी लांडगे,
लागले लगेच हिणवू, बनूनी कोल्हे

होणार नक्की अधोगती, दाखवू लागले भीती. ॥१॥

जेथे खुंटते मती,

तिथे सुरू होते प्रीती;

प्रीतीची होताच प्रचिती,

नाहीशी होते अस्तित्वाची भीती ॥२॥

बागूलबुवा नैतिकतेचा, वाजविता होई फजिती,

गंमत सगळी, सगळीच माती, 

होते जेव्हा अनुभूती; 

जो येतो, तो जातो

तरी म्हणतो ठोकूनी छाती,

"माझीच चोख नीती, मीच घडवेन क्रांती!"

होईल आता इथेच उत्क्रांती ॥३॥

नको क्रांती, नको उत्क्रांती; हवी फक्त शरणागती

निरुपयोगी ठरेल, केली जरी ब्रह्मांड भ्रमंती,

विरली सगळीच भ्रांती, हरी नामातच अखंड शांती॥४॥