धुरंदर विषकन्या

किती मोठा तिचा जिव्हाळा

एवढा छान रचला तिने हा सोहळा

मर्यांदेचा मी पुतळा 

क्षणार्थात पडलो दुबळा

जिव्हाळ्याचा सोहळाच मुळी होता सापळा 

जीजाजींबद्दल जिव्हाळा

पांडूरंगाचे भक्त तुम्ही 

काय पावसाळा, काय उन्हाळा

रंग शोभूनी दिसतो जरी काळा

आवडता रंग तुमचा निळा 

नको आपणास काजळाचा ठिपका

नको आपणास आधार कार्ड 

ओळख त्यास पटली केव्हाच आपली

नाहीतर बदडला असता बेदम होईस्तोवर काळा निळा

तुमच्या अंगी नाना कळा

कुठे शिकला शाळा

गुरूंजींनी मारला शाळेलाच टाळा

उन्हाळ्याच्या सोसता खुशाल झळा

आधार कार्डवर नकोच चाळा

पावसाळ्यात करता जनजागृती 

वदवूनीः पाणी गाळा, नारु टाळा

अजरामर

 केल्या आपण किती कृल्प्त्या नी कुरापाती 

खर्चं करुन झाली कमी खाती

जमा खुप अक्कलखाती

दगडी लेण्यां बघतानाच्या 

तुझ्या नी माझ्या स्मृती 

चिरकालासाठी कोरल्या थेट ह्रदयावरती

बोलबच्चन

 दुध उकळता भांडे जसे करपले

प्रेमात तुझ्या मन माझे खरचटले
जीवन जसे जसे भविष्यात भरकटले, 

सहवासाविना तुझ्या, तुझ्या आठवणीं जणू शुल्लक टरफले

खरं सांगू माझ्या जीवनात, माझे मन परत कधीच न करमले

आधुनिक म्हण

ध्येय असताना मार्ग हुडकणं अवघड नसतं,
मार्ग सापडेल म्हणून जंगल तुडवणं सोपं नसतं.

अनादी

झोपून झोपून उबवतो गादी
नर मुळातच आळशी, नादी
येताच हक्काची मादी
तयार होतो घालून खादी

आतंकवाद ९/११

रागासारखा नाही अजातशत्रू
संगतीने त्याच्या दुःख झाले जिवलग मित्र
राग, लोभ, द्वेष, हिंसा सर्वत्र
शैतानानेच जणू रचले षडयंत्र
बनवून रागास मानवतेचा अजातशत्रू

चटक्यातून सुटका

सद्सद्विवेकबुद्धीचा जाणवतो दाह

किती करावा म्हणतो मी उहापोह 

अनुगच्छति प्रवाह, आयुष्य होई सुखावह 

Lost in Social media

 दृश्य असावं असं कि बघतच रहावं

गाणं असावं असं कि एकतच रहावं

गुंता असावा असा कि गुंतूनच रहावं

कुरण असावं असं कि चरतच रहावं

सात्विकता

चहाच्या जोडीला खाल्ले पोहे
पोह्याच्या जोडीला ऐकवले दोहे
दारूच्या जोडीला चाखला चकणा 
चकण्याच्या साक्षीला बेवड्याच्या आणाभाका
  

आधुनिक म्हण

 रात्री दारू, कुशीत पारू

भोग

 सोमरस असो व अमृततुल्य 

करावे सगळ्या द्रव्यांचे प्राशन 

मनोसक्त करावी मजा 

मेंदूला द्यावा वैचारिक आराम 

आणि शरीराला द्यावे कष्ट 

सुगरण

मी आहे सुगरण
करतो मस्त शिकरण
शिजवतो भात; सातच्या आत
वाढताना वरण, डाव पडला तुपात 

शीण

जगभर भटकलो वणवण
ना साजरा केला कुठचा सण
डोक्याला सतत भणभण
अंगात सतत कणकण

आत्मकथा

 प्रत्येकाची असते विशिष्ट गोष्ट

त्यात कुणीतरी असतं खाष्ट

कुणी खायला असतं तयार अन्न उष्ट

त्याला देतात प्रोत्साहन, हेच सगळ्यात चविष्ट

कुणाचे जुळतात संबंध घनिष्ट

तर काहींचे उडतात खटके, मुळातच ते नतद्रष्ट

गोष्टीतल्या सगळ्या पात्रात, गोष्ट सांगणारा सगळ्यात विशिष्ट

तो म्हणतो मीच करतो सगळ्यात जास्तं कष्ट

मलाच पोसा, मला व्हायचंय अजून धष्टपुष्ट 

काहीही

=============
इकडचं जुळत नाही
तिकडचं सुटत नाही
चालू आहे काहीही
किती दात काढायचे - हि हि हि

लवचिक कवी

 कधी दारू तर कधी चहा

कधी चकणा तर कधी पोहे
कधी चारोळी तर कधी दोहे

महाविद्यालयीन प्रेम

 प्रिये ये लवकर, टळेल त्वरेने हे पर्व

शास्त्र, कला, गणित, वाणिज्य
बदलेले तुझ्यासाठी किती वर्ग
कशाचाच  नाही मला गर्व
मिळून दोघे करु द्विगुणित सर्व

गर्वाची शाळा

आयुष्यभर भरतो सतत शाळेचा वर्ग
ज्ञानाऐवजी प्रत्येकजण गोळा करतो फक्त गर्व
झुगारून पुस्तकी ज्ञान सर्व
एखादाच घडवतो काही नवीन, सुरु होते नवीण पर्व

आधुनिक म्हण

ना काही विचार, ना काही आचार
फक्त शब्दांचा सतत भडीमार