फेसबुक दालन

सुमार कवीचे बुसुमार लेखन,
लिखाणाचे AI कडून करविले अवलोकन;
श्रोत्यांचे कमाल आकलन,
नव्या चारोळीस सतत उघडे फेसबुकच दालन!

उघडे गुपित

क्षणिक ओढ ती इच्छा,
भरभराटीची जिद्द ती आकांक्षा;
पापण्यांआडच्या आभाळात उडविते ते स्वप्न,
इच्छा, आकांक्षा नि स्वप्नांना पूर्ण करतात ते
दैनंदिन घटिवत चालणारे कष्टाळू पाय.

निकराचा करार!

आपल्या प्रेमात नव्हता कधीच कुठला करार,

फक्त निष्काम प्रेम अपरंपार!

तुला वाटतो तितका मी नाही बेजबाबदार,

अन् मला माहिती आहे तूही नाहीस बेदरकार!

मला सोडून तू खुश राहशील तर 

करेनच कशाला मी तक्रार!

मला सोडूनही सदैव राहशील खुश, 

हा मात्र कर पक्का करार!

अक्षर-व्यत्यास

 आजचा साक्षात्कार: अक्षर-व्यत्यास

कोडं सोडवायला डोकं लागतं!
कोडी सोडवायला किती डोकी लागतात?
गतागत अक्षरांच्या गदारोळामुळेच मराठी भाषा सहजतेने तग धरून आहे.

केळ

देवानं बनवलं माकड

हातात त्याच्या दिलं केळ

देवानं बनवला माणूस

हातात त्याला दिला वेळ ॥१॥

माकडच ते लागताच भूक, 

खाऊन संपवलं लगेच केळ

माणूसच तो , मुळातच वेडगळ 

विसरून तहानभूक, जमवू लागला अडगळ ॥२॥

त्यातच घालवला सगळा वायफळ वेळ

माकडापरी त्याच्या हाती उरले फक्त केळ ॥३॥

जशी वृत्ती तो वयोगट!

नाविन्यातही जेव्हा तोचतोचपणा जाणवतो,
समजा म्हातारे झालात!

तोचतोचपणातही जेव्हा नाविन्य दिसते,
समजा तुम्ही प्रेमात आहात!

तेच तेच नको म्हणून नवीन हवं,
समजा तुम्ही तरुण आहात!

तेच तेच म्हणून तेच हवं,
समजा तुम्ही अजून बालिश आहात!

सांसारिक कसरत

भरभरून खायचे ते भरीत, 

कुरकुर करीत खायच्या त्या कुरकुरीत कुरडया! 

अन् संसार सुरळीत चालवतात त्या सुरळीच्या वड्या,

मारण्यास यावर ताव, 

नवरा मारतो नाना तऱ्हेच्या उड्या, 

सुटलेले पोट सांभाळतो, आवळून नाड्या!

अन् त्याच पोटाचे पुरविण्यास चोचले,

कधी खरेदी करतो साड्या 

तर कधी झेलतो पाठीवर छड्या!

काटा

सध्या सतत चालू जीवाचा आटापिटा, 

"धावा जोरात," म्हणतो घड्याळाचा काटा! 

"धावा जोरात," म्हणतो वजनाचाही काटा! 

"धावा जोरात, बसलाय काय नुसता घरात? 

घ्या गहू, दळून आणा पोळ्यांसाठी आटा!" 

बायकोचा आवाज पडताक्षणी कानात, 

अंगावरही येतो मग काटा! 

काट्याने काटा तर सोडा, 

"काटा रुते कुणाला" हे एकायला देखील नाही वेळं; 

त्यामुळे करतो आता टाटा, टाटा आणि टाटा!

फुलपाखरू

एक होतं पाखरू,

दिसताच फूल लागलं फडफडू!
फूलच ते, कालांतराने गेलं कोमेजून,
छोटंसं पाखरू, लागलं धायमोकलून रडू. 

ते बघ अजून एक फूल,
पडली त्याला लगेच नव्याने भूल!
लागलं लगेच आनंदाने बागडू;
वेड म्हणावं का येडं, एकदमच fool!
नाव पडलं त्याचं foolपाखरू, फुलपाखरू! 

गिरीधारी

 ना दु:खात सहभागी

ना आनंदात भागेदारी

एकलाच हिंडतो दारोदारी

चमत्कारी माझा गिरीधारी

एकादशीचा उपवास

लाडू खाण्यास आतुर, 

नाही कुणीच चिंतातुर

चिंतनात लाडवाच्या, काढला दिवस उपवासाचा,

क्षणोक्षणी मेंदू होऊ पहात होता फितूर.

वरवर जरी उपवास इच्छाशक्तीला 

करीत होता तो जी हुजूर जी हुजूर ॥१॥

तरलो कसा बसा खाऊन साबुदाणा, भगर.

पोटात तरी ओरडतंच होते कावळे,

दिला त्यांनाही नैवेद्य सुका मेव्याचा,

टाकून प्रामुख्याने काजू नी खजूर ॥२॥

आषाढीच्या दिवशी बाळगले मनात हेच विचार,

न लागू देता कुणास ताकास तूर।

पांडुरंगही हसून विचारतो, 

"किती रे होऊ पहातोस चतुर?" ॥३॥

तो प्रेमळ, करीतो तरीही तोच कृपा,

व्यावसायिक जगातही तो,

निःशुल्कच करतो दूर, सगळीच कसूर! ॥४॥

धगधगती बाग

तिच्यासाठी प्रेमाने हृदयातच फुलवली बाग

ती वावटळ, फिरते इकडे तिकडे…

अचानक येऊन एक दिवस, लावते त्यालाच आग

त्यालाही येतो की कधी कधी राग

खुरडून टाकतो सगळा फुलोरा

वाटतं तिला मग, हाच तो ह्या बागेतला काळा नाग

रात्री होतात छप्पन भोग, 

नव्याने होते सकाळ,दोघेही करतात अविचाराचा त्याग

दोघंही पिछाडलेले, झालाय त्यांना प्रेमरोग

प्रेमाचे असतातच मुळी वैयक्तिक योग

नको लागू देऊ प्रेमास त्यांच्या कशाचाही डाग!

ठिगळांचा सदरा

जे काही..ते सगळं तिच्यासाठी,

तरीही तिच्या साडीलाही असतो पदर ॥१॥

पण जाणवलं का कधी कुणाला,

तो कधी पदर पसरूच शकत नाही;

कारण सदऱ्याला मुळी नसतोच पदर!

अन् त्रासला कितीही जरी तो,

असते का कुणाला त्याची कदर ? ॥२॥

सुखी माणसाचा मिळणारच नाही कधी सदरा

हसला जरी तो वरचेवर,

हसतो तो फक्त वरवर ॥३॥

समस्या असो एक किंवा दहा हजार,

हा आपला हजर, लढतो दररोज.. झुंजार!

ठोठावतो प्रत्येक दरवाजा, 

न होता बेजार,देतो निकराची झुंज, 

सांभाळण्यास सदरा नी विजार ॥४॥

प्रत्येकजण स्वतःपुरता तरी असतोच मुळी आतून धुरंधर ॥५॥

६३ > ३६

मुळातच असेल छत्तीसचा आकडा तर 

      चांगली संधी देखील सुटते, बसावे लागते 

सतत हात चोळीत...

     पण सोबत असेल चांगली तर...  हात सतत चोळीत!

 

हात चोळीत...!

सोबत चांगली असेल तर 

    महासागरातही चालते गलबत सुरळीत,

सोबत असेल चांगली तर 

   सुसरबाईची पाठही भासते गुळगुळीत;

सोबत असेल चांगली तर 

    आयुष्यातल्या मोठ्या अडचणी भासतात मुळमुळीत,

मुळातच असेल छत्तीसचा आकडा तर 

      चांगली संधी देखील सुटते, बसावे लागते 

सतत हात चोळीत...

     पण सोबत असेल चांगली तर...  हात सतत चोळीत!

गळ

सोबत चांगली असेल तर

महासागरातही चालते गलबत सुरळीत

नको त्या आमीषास बळी पडला तर

अमर्याद महासागरातही मासा अडकतो गळात

खात्म्याचा शाब्दिक खात्मा

माझ्यातला प्राणी, माझ्यातला माणूस

मानवी शरीर, शरीरात आत्मा

सगळ्यांचा लगाम धरतो परमात्मा

विचार करता करता

होतोय मेंदूचा… खात्मा

नाही नाही,

करावा अहंचा खात्मा।।

विटलेली वाट

मी वाट बघत बसतो…
वाट बघता बघता वीट येतो.
वीट येताच मी निघू म्हणतो,
वाट न बघताच निघालो म्हणून,
तू वीटच डोक्यात घालते.
वीट डोक्यात बसल्यावर वाट लागते,
तू आल्या वाटेने परत निघून जाते.

मी वाट बघत बसतो…

तुझी वट इतकी आहे,
की इतकी वाट लावल्यावरही,
वाटतं की वाटलं तितकी वाट नाही लागली,
आणि तितकासा वीटही आलेला नाही अजून.
वाटतं मग पुन्हा...
वाव आहे थोडा अजून.
वावटळ थोडक्यातच टळलं असं वाटतं,
टाळक्याची मग अजून वाट लागते.

मी वाट बघत बसतो…

वीट आला खूप की मग मी नीट मारतो,
नीट मारली की मात्र माझीच वाट लागते.
टाळकं अजून ठणकतं,
बाटली जसजशी रिकामी होते,
ग्लास म्हणतो ठणठण गोपाळ.
तुझ्याशिवाय जगणार काय कप्पाळ…
मान खाली घालतो गुमान.

मी वाट बघत बसतो…

हवं तर घाल वीट टाळक्यात,
वाट लागली करून करून 'वेट'.
वेटपण तर वाढू लागलं करून करून 'वेट',
आता ये कवेत थेट!
यापेक्षा अजून सांगताच येणार नाही नीट,
कितीही आला जरी वीट, करणार नाही रीपीट.

असं काही बरळतो झोपेत,
कारण जागेपणी तर…

मी वाट बघत बसतो…

डास - २

 काकांनी रचला भाग दोन, 

माझ्यातर्फे त्यांना ice creme चा कोन

तसदी देत नाही त्यांना करून रिकामा फोन

काकांनी साधला आहे कवितेचा झोन

डास - १

 काकांचं मन उदार 

डासांचे देखिल फेडले उपकार

रक्ताचे दोनच नाही, दिले जादाचे घे थेंब पाच

डासाच्या परोपकराचा जाणवणार नाही त्यांना जाच