मनुष्य म्हणतो पक्षासारखे पंख हवेत
मनुष्य म्हणतो पक्षासारखे पंख हवेत
कधी केला आहे का विचार
का बरे उडतात पक्षी सतत हवेत?
ते सगळं गेलं ढगात
तू घे ना मला कवटाळून कवेत
निजेन मी निवांत, तुझ्या छायेत.
मनुष्य म्हणतो पक्षासारखे पंख हवेत
कधी केला आहे का विचार
का बरे उडतात पक्षी सतत हवेत?
देवाने दिले जरी मला पंख
परतवेन ते क्षणात,
फोडेनही तुझ्या नावाने रोज शंख
तू फक्त घे मला कवटाळून कवेत
नसले जरी मग माझ्याकडे पंख
कवेत घेताच तू, आनंद माझा मावेना गगनात
उडतील विहंग बघण्यास, आनंद का मावेना नभात.
मला एक गोष्ट सांगायची आहे कधीपासून
तुझेच काय सगळ्यांचे कष्ट जातील मातीत
दुःख ठेव दाटून छातीत
हृदय नाही ना मेंदू, फुफ्फुसं ठरवतात भाकीत
थोडा वेळ काढ दोन श्वासात,
सगळ्यांनाच काय स्वतःलाही करशील चकित
कविता होईल तेव्हा होईल कालातीत
तू येशील जन्माला पुन्हा,
जेव्हा झटक्यात सोडशील तुझा अतीत.
केल्या खूप चारोळ्या
कधी होत्या शब्दांच्या जबरदस्ती ओळ्या
तर काही जबरदस्त शब्दांच्या ओळ्या
काही होत्या बधिरतेवर उपचारात्मक औषधी गोळ्या
काहींनी उघड्या पाडल्या फक्त औपचारिकता म्हणून जमलेल्या टोळ्या
काहींना मिळाल्या श्रोत्यांच्या टाळ्या
तर काही होत्या जणू शाब्दिक फाटक्या झोळ्या
काही चारोळ्यांत मांडलं प्रेमाचं गणित
काहीमध्ये होती प्रमेयाची भूमिती
मध्येच एखादं मस्त यमक
अचानकच पाजळली बुद्धीची चमक
या सगळ्यांना अर्थ असावा नव्हती कधीच अट
त्यामुळेच तर केल्या चारोळ्या सटासट
गण्या डॅाक्टरांकडे गुलाबाचं चित्र घेऊन जातो
डॅाक्टरः हे काय?
गण्याः रोज काढलय
डॅाक्टरः बरं मग?
गण्याः प्यायचं काय?
डॅाक्टरः म्हणजे?
गण्याः काल घसा दुखतो, म्हणून आलो, तेव्हा तुम्ही म्हणे - रोज काढा प्या. रोज तर काढलं, आता पिऊ कसं?
सुसंवादाने सुटणार नाही कोडे
मुळातच आहेत ते विजोड जोडे
जोडीला लोकं थोडे
जो येतो तो आम्हालाच लावतो घोडे
आतूनच जे आटले, ह्दय सतत कोरडे
सृजनशील मनावर अनेक ओरखडे
मरेपर्यंत काय, किंवा मेल्यावर काय मारा कितीही खडे
कोण कोणास ओरडे
सगळेच आतून आतून वेडे
स्त्री-पुरुष व्यवहार
==============
स्त्रियांमुळे पुरुषांचा होतो संसार
पुरुषांमुळे स्त्रियांचा भरतो बाजार
जिभेचे चोचले पुरवत, जिभल्या चाटत गिळलं,
Random sketch at tea-time.
रेश्यांची झालीये गुंतागुंत
मनास वाटते जमलय रेखाचित्र तंतोतंत
मनाचे खेळ अनंत
शरीरास नाचवते सतत, नाही काही ऊसंत
काय करणार ठेवून नको तितके विचार 'पवित्र',
कृती सात्विक असली, तरीही मन करी विचार 'विचित्र'..
जीवनाच्या शेवटी म्हणे नक्कीच ठरू स्वर्गास 'पात्र',
पण हळूहळू या जगण्यासच ठरू लागलो 'अपात्र'..
कोरे कागद बाळगण्यापरी, काढा चुकीच्या अनुभवांचे 'चित्र',
तेच देतील साथ अंतिमक्षणी, बनून तुमचे 'मित्र'..
पर्याय समोर आहेत तुझ्या, आता निर्णय आहे 'तुझा',
मार मिठी कवटाळून, घडव वाट्टेल तसे 'चरित्र'..
किंवा फक्त पहा वाट, लागेस्तोवर वाट, रहा पडून 'गलिगात्र'..
मनात माझ्या खुप कोपरे
मनाच्या कोपऱ्यात रहाते ती
ईतक्या तीनेच वैतागून मारला गुद्दा
म्हटली, रात्र झालीये खूप आता झोप रे
Ai च्या पोटात मारला हळूच एक गुद्दा
उगीचंच करीत होता घाई, म्हणे नक्की काय आहे मुद्दा
मैत्रीमध्ये नसतो कुणाचाच वरचढ हुद्दा
कधी शाब्दिक कोटी, कोपरखळी
AI द्वारे करतोय मनोरंजन, हाच आहे मुळी मुळ मुद्दा
तर्कशास्त्र विनोद करायचं म्हणजे असं एक शास्त्र असतं
तर्कशुद्ध विचारांपासून जितकी मिळेल फारकत
श्रोत्यांच होईल तितकंच मनोरंजन जास्त
तर्कविसंगतावर ते घेणार नाही कसलिच हरकत
शास्त्र असलेली हि तर मानवी प्रतिभेची कला,
AI पण म्हणे,
हे एकदम रास्त
नको लिहायला लाऊस मला चारोळ्या
केला कितीही प्रयत्न, विनोद म्हटला कि माझं जरा अजूनही बिनसतं
आठवणीत घालवले तिच्या वर्षे वीस
का तर म्हणे दिला होता तीन एक किस
दोडक्याच्या त्या किसावर खुप लिहिले किस्से
अनं उरलेल्या आयुष्याचे तिलाच दिले सगळे हिस्से
भंगलेले प्रेम, गंजलेला मेंदू
लाथ मारली वेळेला, जणू खेळण्यातला चेंडू
तिच्याच आठवणीने मी माझ्याशी किती भांडू
उरलेल्या आयुष्यातले अजून किती क्षण सांडू?
Revised to meet today!
मनात मांडे
==============
असला जरी अवधी अल्प
करुया साकार सगळे प्रकल्प
केलाच आहे हा संकल्प
जोडीला AI चा करणार वापर अल्प
AI शिवाय नाहीच काही विकल्प
जणू AI मुळी पुर्वाश्रमीचा तरु कल्प
