मोजकेच दिवस
त्यातले बरेच जातात मोजण्यात
तर काही कमावण्यात
उरलेच थोडे तर गमावण्यात
कधी तरी तर करा मजा, उडवा बार दणक्यात
दुखणी तर आहेच नेहमीची पाठीच्या मणक्यात
This blog is to say Hello to the world of Blogs :) Yeah, now i am going to get my thoughts across to you people out there even faster and efficient way. Hope you find this helpful and interesting.. Keep Blogging :)
मोजकेच दिवस
त्यातले बरेच जातात मोजण्यात
तर काही कमावण्यात
उरलेच थोडे तर गमावण्यात
कधी तरी तर करा मजा, उडवा बार दणक्यात
दुखणी तर आहेच नेहमीची पाठीच्या मणक्यात
चौकटीतल्या जीवनात धोपट मार्ग चार,
त्यातून साधारण व्यक्ती, जुजबी आचार नी विचार.
दैवी कृपेने सगळ्यांची होई नौका नदीपार,
तरी प्रत्येकाचा अहंकार म्हणतो मीच गाडला झेंडा अटकेपार!
गुन्ह्याचे असते बिकट कोडे,
वस्तुस्थितीस झाकू पाहतात लाख भ्रमाचे पडदे.
सत्य जरी नजरेसमोर दडलेले,
व्यर्थ कोकल कोकल कोकलते,
समाजाच्या कानास बसलेले असतात सतत दडे.
गुन्हेगारास वाटे तो हुशार,
गुन्हे करून मजेत बागडे,
जोवर त्यास ना भेटे शिरजोर करमचंद तगडे;
ओठांवर त्याच्या 'शट अप किटी'चा गजर,
अन् तोंडात सतत गाजर
डोळे चाणाक्ष
अन् कान त्याचे सदा उघडे
एक एक सत्याचा धागा ओढून,
गुन्हेगारास करीतो पार नागडे
मानवी पंज्याला पाच बोटं;
एक सगळ्यात मोठं, तर एक सगळ्यात छोटं.
मोठ्या बोटाचा खोटा बाज,
उपयोग त्याचा— दाखविण्यास फक्त माज!
छोट्यांमुळेच झाली पकड मजबूत;
मानवाने केले सगळ्या प्राणीजाताच नेस्तनाबूत.
दोघांच्या मधली तर्जनी
फोडे दुसऱ्यावर खापर, तर दाखवी कधी मार्ग धोरणी
छोटी करंगळी तर संवाद साधण्यात पारंगत;
कुणालाही सांगे सहज— वाढले कायेत पाणी!
अनामिकेच्या गळ्यात अंगठीचा फास;
कधी जीवघेणा, तरी कधी जीवनवृद्धी झकास!
भरकटलो, भिरभिरलो
पत्त्यांचा महाल
महालात दिवसांचे दालन
रोज या दालनातून पुढच्या काळकाठोडीत
आपणचं सरकायचं, जेव्हा थांबू ती काळरात्र
==
There is a concept that time is stationary and we pass thru the time vs time that moves. I was trying to capture that sentiment and wrote these. Turns out these words are/were already written - Verbatim! #ग्रेस
झाली माझी सकाळ
होण्याआधी सगळ्यांची दुपार
मुद्दाम वेळ काढून केलीय चारोळी
मित्रांनो, काय कार्यक्रम ठेवलाय संध्याकाळी
काळाच्या चक्रात अडकले सगळेच
का करता गर्व उगीच, नकारणच ते माजले
क्षूद्रापरी वागणे तुमचे मुळीच नाही झेपले
सोडूनी राग, ये कवेत, सगळेच आपले
क्षणभंगूर जीवन
न बाळगता गुरूर
मीळेल तसे खा अंगूर
कधीही फूटेल ऊर
चितेचा पेटण्याआधीच धूर
सगळेच निघून जातील दूर
मिठीचे तुझ्या सुख मिठास
जरी अंगात येतात मुनी दुर्वास
वर्षानूवर्षाचा आपूला सहवास
आंबटगोड अनुभवांमुळेच होतो विकास
"तुझं माझ्यापासून नाही काही अडत,
ना माझं काही तुझ्यामुळे बिघडत.
तू असलीस बरोबर की, बरोबरच सारं घडतं,
नाहीतर काय, चालू राहीलच सगळं रडतखडत."
ऐ गालिब...
शायरी छोड़, तू पेड़ लगाया कर,
कि धूप में भी कुछ छांव रहेगी।
गालिब बोले...
धूप-छांव तो कुदरत का खेल है मियाँ,
मेरी शायरी से ही तो आशिक़ों की चाल चलेगी।
और जब दिल टूटेगा... और जब दिल टूटेगा...
मेरी शायरी से ही तो उस टूटे दिल को राह मिलेगी।
Disclaimer: It’s little raw. Read at your own peril
जनहित मे जारी
सवाल करेगी सबला नारी
====================
प्लंज with प्लंजर
====================
दिल देके तो कोई भी प्यार कर लेगा,
रुठ गई मैं तो मना भी लेगा कोई।
पर आज मुझे जानना है कि...
अगर मूत दिया,
तो सीट नीचे करोगे क्या?
अगर हग दिया,
तो फ्लश करोगे क्या?
टॉयलेट अगर चोक हो गया,
तो प्लंजर लेके प्लंबर बनोगे क्या?
जिस दिन होगा होसला तुम्हें थामने का प्लंजर,
उस दिन कर दूँगी तुम्हारे प्यार में प्लंज!
खोला मैंने सपनों का पिटारा,
सपने में चला रहा था खटारा।
मान गई तुम, करने मेरे साथ उसकी सवारी,
खटारा लगा उड़ने, बन गया वो सुनहरा।
आँख खुलते ही तुम्हें दिल से पुकारा,
जानेमन तेरे बिना अब जिंदगी है बहुत ही आवारा,
तेरी राह देख देख के करूँ और कितनी शायरी।
चाकोरीतल्या चौकोनात, चक्रबद्ध होऊन धावलो;
नको नको तेव्हा ताठ मानेने वाकलो.
ढोरमेहनत करून-करून मी आता थकलो,
तेच तेच करून मी खरंच पकलो!
मी विशेष... मी विशेष! करता करता—
भंगलो, तुटलो, खचलो.
उरलेच नाही काही 'शेष',
करून परिधान खोटा वेश;
वणवण फिरतो देश-परदेश.